رباعی ۱ - نواب کز و نیم مه و سال جدا رباعی ۲ - ای کرده قدوم تو سرافراز مرا رباعی ۳ - ای نورده آیینهٔ احساس مرا رباعی ۴ - گفتند ز حادثات این دیر خراب رباعی ۵ - بنیاد دو بینی چو شد از عشق خراب رباعی ۶ - آن شوخ که تکیه‌گاه او چشم ترست رباعی ۷ - روزی که دلم خیال ابروی تو بست رباعی ۸ - ای قصر بلند آسمان پیش تو پست رباعی ۹ - آصف که مهین سواد اقلیم بقاست رباعی ۱۰ - طراح که طرح این بنا ریخته است رباعی ۱۱ - این آب که خضر ازو بقا خواسته است رباعی ۱۲ - خانی که سپهرش به سجود آمده است رباعی ۱۳ - آن طره چو دارم من بدنام ز دست رباعی ۱۴ - این عید حضور خان چو ملک افروزست رباعی ۱۵ - سلاخ که آدمی کشی شیوهٔ اوست رباعی ۱۶ - اسلام که صید اهل ایمان فن اوست رباعی ۱۷ - این حوض که دل هلاک نظارهٔ اوست رباعی ۱۸ - گردون که به امر کن فکان چاکرتست رباعی ۱۹ - آن فتنه که در سربلند افسرتوست رباعی ۲۰ - سلطان جهان که ماه تا ماهی ازوست رباعی ۲۱ - چیزی که به گل داده خدا زیبائیست رباعی ۲۲ - ای گشته وثاق کمترین مولایت رباعی ۲۳ - خسرومنشی که دور خواندش فرهاد رباعی ۲۴ - فرهاد ز کوه کندن بی‌بنیاد رباعی ۲۵ - خورشید سپهر سر بلندی بهزاد رباعی ۲۶ - آزار تو دور از تن زیبای تو باد رباعی ۲۷ - بی‌تحفه نبرد اگرچه زین خسته نهاد رباعی ۲۸ - در عهد تو کامرانی خواهم کرد رباعی ۲۹ - یاری که به نیش غم دلی ریش نکرد رباعی ۳۰ - خواهمچو جزا طرح عقاب اندازد رباعی ۳۱ - این آب که شعلهٔ‌وش ز جا می‌خیزد رباعی ۳۲ - آن دست که نخل قد آدم ریزد رباعی ۳۳ - گاه از همه وجه طامعم می‌دانند رباعی ۳۴ - ای بی تو چو هم دم به من خسته نموده رباعی ۳۵ - آن خسرو فرهاد لقب کز ره جود رباعی ۳۶ - عفوی که ز اندازه بدر خواهد بود رباعی ۳۷ - این بنده که ملک نظم پیوستش بود رباعی ۳۸ - آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود رباعی ۳۹ - چون داد قضا صیقل مرآت وجود رباعی ۴۰ - چادر شب بستر خود ای طرفه‌نگار رباعی ۴۱ - در بزم حکیمان ز می شورانگیز رباعی ۴۲ - آن طبع که چون آینهٔ پاکست زغش رباعی ۴۳ - سلاخ که ساختی به پردانی خویش رباعی ۴۴ - آن ماه که در خوبی او نیست خلاف رباعی ۴۵ - ای جلوه‌ات از قامت چابک نازک رباعی ۴۶ - ای صید سگ شیر شکار تو پلنگ رباعی ۴۷ - ای کوی تو قبله‌گاه ارباب قبول رباعی ۴۸ - می‌کرد چو سکه حی صاحب تنزیل رباعی ۴۹ - در تکیه‌گه واسع این بزم جلیل رباعی ۵۰ - از ملک ملوک ما درین بیت جلیل رباعی ۵۱ - این ساعی اگرچه باشد از حسن قلیل رباعی ۵۲ - آن راه که از حال سهیلی است جمیل رباعی ۵۳ - المنة لله که از سعی جمیل رباعی ۵۴ - اسبی که بود پویه گهش چرخ نهم رباعی ۵۵ - بر پیکر آن سرور خورشید علم رباعی ۵۶ - ای نام تو در هر لغتی ذکر انام رباعی ۵۷ - ای درگه خاصت از شرف کعبه عام رباعی ۵۸ - سقا پسرا خسته دل از دست توام رباعی ۵۹ - این بستر خستگی که انداخته‌ام رباعی ۶۰ - دی از کرم داور دوران کردم رباعی ۶۱ - اسلام که گم کرده ز دل آرامم رباعی ۶۲ - زان پیش که هجر تو برد آرامم رباعی ۶۳ - خواهم که شبی محو جمال تو شوم رباعی ۶۴ - دارد ز خدا خواهش جنات نعیم رباعی ۶۵ - گیرم که به چشم خلق پوید دشمن رباعی ۶۶ - چون مهر تو میتوان نهان ورزیدن رباعی ۶۷ - از لطف تو سهل است کرم ورزیدن رباعی ۶۸ - در کعبه قدم نهاده‌ام وای به من رباعی ۶۹ - گوئی ز ته بستر آن حجله نشین رباعی ۷۰ - اسلام مگو آفت ایام است این رباعی ۷۱ - اسلام مرا ای دل دیندار ببین رباعی ۷۲ - ای شیخ که هست دایم از نخوت تو رباعی ۷۳ - گفتم چو رسد کوکبهٔ دولت تو رباعی ۷۴ - هرچند که بهر پاس جمیعت تو رباعی ۷۵ - لی شیر فلک اسیر صیادی تو رباعی ۷۶ - این کوثر فیض بخش کز خجلت او رباعی ۷۷ - آن شوخ که چشم مردمی دارم ازو رباعی ۷۸ - ای خامه ورق چون به مداد آرائی رباعی ۷۹ - در راه دگر اگرچه چست آمده‌ای رباعی ۸۰ - با آن که به مهر آزمونم کردی رباعی ۸۱ - از الفت درد اگرچه کلفت داری رباعی ۸۲ - این حوض که در دیده هر نکته رسی رباعی ۸۳ - عید آمد و بانگ نوبت سلطانی رباعی ۸۴ - هرنجم که بر فلک رود زایت وی رباعی ۸۵ - ای شمع سرا پردهٔ شاهنشاهی