عبارات مورد جستجو در ۱۴ گوهر پیدا شد:
سعدی : رباعیات
رباعی ۳۶ - چون زهرهٔ شیران بدرد نالهٔ کوس
هاتف اصفهانی : مطایبات
شماره ۲ - با حریفی که بیسبب دارد
رودکی : ابیات به جا مانده از مثنوی بحر هزج
پاره ۷
انوری : رباعیات
رباعی ۳۳۷ - ای دل چو غم نوت دهد چرخ کهن
مولوی : رباعیات
رباعی ۵۹ - گر بوی نمیبری در این کوی میا
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۴۰ - چون ممکن آن نیست اینکه از بر ما برهی
کسایی مروزی : ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت
شماره ۱۷ - بر آمد ابر پیریت از بن گوش
باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی ۱۰۷ - ای دل چو طربناک نهای، شادان باش
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۶۴۳ - می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر
می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر
راه بر سیلی که دارد روی دریا مگیر
بخیه منت جراحت را کند ناسورتر
رشته از مریم مخواه و سوزن از عیسی مگیر
رتبه کامل عیاران ازمحک ظاهر شود
تن به سنگ کودکان ده ،دامن صحرامگیر
گریه های تلخ دارد خنده های شکرین
گردهد دامن به دستت گل ز استغنامگیر
دوزخ نقدست صحبت با خدا بیگانگان
رحم برخود کن ،درین زندان وحشت جامگیر
جوش این میخانه از رخسار آتشناک توست
ای بهشتی روی از خاک شهیدان پامگیر
می کند ناسور داغ تشنگی راآب شور
چون صدف دندان به دل نه ،آب از دریامگیر
می شود آخربیابان مرگ، جویای سراب
رحم اگر برپای خود داری پی دنیامگیر
در سیاهی یافت صائب خضر آب زندگی
هیچ دامانی بغیر از دامن شبهامگیر
راه بر سیلی که دارد روی دریا مگیر
بخیه منت جراحت را کند ناسورتر
رشته از مریم مخواه و سوزن از عیسی مگیر
رتبه کامل عیاران ازمحک ظاهر شود
تن به سنگ کودکان ده ،دامن صحرامگیر
گریه های تلخ دارد خنده های شکرین
گردهد دامن به دستت گل ز استغنامگیر
دوزخ نقدست صحبت با خدا بیگانگان
رحم برخود کن ،درین زندان وحشت جامگیر
جوش این میخانه از رخسار آتشناک توست
ای بهشتی روی از خاک شهیدان پامگیر
می کند ناسور داغ تشنگی راآب شور
چون صدف دندان به دل نه ،آب از دریامگیر
می شود آخربیابان مرگ، جویای سراب
رحم اگر برپای خود داری پی دنیامگیر
در سیاهی یافت صائب خضر آب زندگی
هیچ دامانی بغیر از دامن شبهامگیر
قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۴۵۷ - زد قافلهسالار، پی کوچ، دهل
همام تبریزی : رباعیات
شماره ۵۳ - این ملک به مالک گدا بازگذار
ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۲۰۸ - ای بخت جوان بیاو در ساغر پیچ
ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۵۱۴ - کردند بجای من بدی جمع لئام
سلیم تهرانی : رباعیات
شماره ۷ - ای کرده جفای آسمان دلگیرت