تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
میرزا قلی میلی مشهدی : رباعیات
شماره ۲۰ - در اول عشق، آمدش یاد ستم
برو به گوهر
در اول عشق، آمدش یاد ستم
داد از پی آزمایشم داد ستم
چندان‌که مرا به عاشقی داد قرار
با خاطر جمع کرد بنیاد ستم
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱ - یارب به تنم شورش مستانه بده
برو به گوهر
یارب به تنم شورش مستانه بده
وجدی ز می عشق، چو پیمانه بده
بستان ز من این عقل هوس مشغله را
دیوانگی هزار دیوانه بده
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۲ - روزی که عطای دم بدم خواهی کرد
برو به گوهر
روزی که عطای دم بدم خواهی کرد
رحمت بر خلق، بیش و کم خواهی کرد
یاد کرم تو کرده ام وقت گناه
یاد گنهم وقت کرم خواهی کرد؟
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۳ - عشق تو چو من دردکشی می خواهد
برو به گوهر
عشق تو چو من دردکشی می خواهد
سودای تو دیوانه وشی می خواهد
زین شعله فروز معصیت، روی متاب
دیگ کرم تو آتشی می خواهد
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۴ - ای جوش دل صراحی و جام از تو
برو به گوهر
ای جوش دل صراحی و جام از تو
شور سر نقل پخته و خام از تو
در میکده چون باز شود چشمه خم
آبی که به هر سبو دهد کام از تو
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۵ - ای ساقی بزمگاه صهبای کرم
برو به گوهر
ای ساقی بزمگاه صهبای کرم
نومید مکن مرا ز مینای کرم
گر من به تو مربوط نیم، ربطی هست
دریای گناه را به دریای کرم
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۶ - در وادی عشق، بی خبر باید رفت
برو به گوهر
در وادی عشق، بی خبر باید رفت
آماده صدگونه خطر باید رفت
بر دار، رسن به گوش منصور کشید
کاین جا ره پا نیست، به سر باید رفت
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۷ - در راه طلب پیاده می باید رفت
برو به گوهر
در راه طلب پیاده می باید رفت
برخاک جبین نهاده می باید رفت
یکسان به زمین اگر شدی، عذر مگو
چون سایه ز پا فتاده می باید رفت
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۸ - اشک آمد و حسرت ز دل ریش نبرد
برو به گوهر
اشک آمد و حسرت ز دل ریش نبرد
از وادی بی طاقتی ام پیش نبرد
چون سیل که آید به سر ریگ روان
برداشت ز جا و همره خویش نبرد
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۹ - مرغ دل من زشاخ بی برگ و بر است
برو به گوهر
مرغ دل من زشاخ بی برگ و بر است
در کشت فلک به بینوایی سمراست
چون خوشه اگر به دانه ای چند رسد
هر دانه ز دانه دگر خردتر است
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۰ - آسوده بود دلم ز ویرانه خود
برو به گوهر
آسوده بود دلم ز ویرانه خود
بی تاب شوم برون ز کاشانه خود
ایام به روی آتشم جای دهد
گر همچو کمان برآیم از خانه خود
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۱ - ابر آمده شب که ماهتابت ببرد
برو به گوهر
ابر آمده شب که ماهتابت ببرد
در خانه ز کوچه با شتابت ببرد
از بارش باران اگر آبت ببرد
نفعش به ازان است که خوابت ببرد
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۲ - مشکل باشد ز دام او جان بردن
برو به گوهر
مشکل باشد ز دام او جان بردن
مشکل تر از این، دل به کفش نسپردن
از بس همه چیزش به نظر شیرین است
چون حب نبات می توانش خوردن!
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۳ - زانو زده طفل غنچه در مکتب تو
برو به گوهر
زانو زده طفل غنچه در مکتب تو
یک جزو نوشته لاله از مشرب تو
رخسار تو چیست؟ ارغوان زار شفق
برگ گل آفتاب، یعنی لب تو
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۴ - داری دولبی که از ازل هم نمکند
برو به گوهر
داری دولبی که از ازل هم نمکند
در بزمگه شراب حسنت گزکند
دارند جدایی به گه خنده ز هم
چون نوبت بوسه می شود، هر دو یکند
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۵ - دل از غم تو حال خرابی دارد
برو به گوهر
دل از غم تو حال خرابی دارد
جان هم ز فراقت اضطرابی دارد
گفتی که مرا به خواب خواهی دیدن
این را به کسی بگو که خوابی دارد
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۶ - در فصل چنین که شد گلستان آباد
برو به گوهر
در فصل چنین که شد گلستان آباد
سرزد گل عیش بلبل از شاخ مراد
دستی که تهی ز ساغر می باشد
چون دست چنار، بایدش داد به باد!
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۷ - دل بهر معاش، چند زحمت بکشد
برو به گوهر
دل بهر معاش، چند زحمت بکشد
وز بهر دو لقمه صد مشقت بکشد
گویند که رزق می رسد بی منت
با رزق چنین، کسی چه منت بکشد؟
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۸ - جان در طلب هزار دلدار چراست؟
برو به گوهر
جان در طلب هزار دلدار چراست؟
دل رابطه جوی باغ و گلزار چراست؟
تقدیر کجاست تا بپرسم که مرا
با قسمت کم، خواهش بسیار چراست
طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۹ - گویند جفا نصیب بی سامان است
برو به گوهر
گویند جفا نصیب بی سامان است
سرگشته بود کسی که او بی نان است
از گردش آفتاب، معلومم شد
کان هم که به نان رسیده سرگردان است