جستجو در گوهرین

مد نظر، از روی گلت آب حیات است
نخل هوس، از بوس لبت شاخ نبات است!

بر ما سخن سرد عزیزان نه گران است
کآن بر دل ما چون نفس شیشه گران است

دشنام تو در زیر لب، از ما نه نهان است
چون فوده زبان از ته لعل تو عیان است

گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟
گفتا،لب او خنده زنان: هیچ، دهان است!

بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست
بی ذکر تو، دل خانه بی آب روان است

رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است
چیزی که بآن رشک توان برد همین است

افتادگیم ساخته منظور نظرها
دارد به زمین روی اگر چرخ برین است

ترکست که سازد غنی از خلق، و گر نه
شه نیز بابرام ستم کم ز گدا نیست

با نقش جهان نقد تو در حشر نگیرند
آری زر این شهر در آن شهر روا نیست!

چون بهله به صید دلم آن مست بر آرد
نی دل، که به تاراج جهان دست بر آرد

از دامن خود گرد جهان زود بر افشان
ز آن پیش که از دامن او گرد تو خیزد

من رهرو راهی، که بمنزل نرساند
من دانه خاکی که بحاصل نرساند

عشاق تو، تا شمع صفت جان نگدازند
در بزم صفا گردن دعوی نفرازند

ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان
بی واهمه ابنای زمان رنگ نبازند

شمع است که گریان شده در بزم وصالش؟
یا شعله عرق میکند از شرم جمالش؟!

می گلگون فنا نشأة دیگر دارد
از بر افروختن رنگ خزان دانستم

در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟
نور نگاه میکندت خانه روشنی

مآشوب صبا طره جانانه ما را
زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را
اورنگ زمین داغ نگین بی کلهی تاج
جم رشک برد حشمت شاهانه ما را
دل شد پی زاهد بچه آه که تقدیر
بگشود به مسجد در میخانه ما را
پیش از اثر دیر و حرم زلف تو افکند
برگردن بت سبحه صد دانه ما را
بی نام و نشانیم به حدی که در این شهر
غم حلقه نکوبد در کاشانه ما را
پیمان شکند آب بقا را به درستی
گر خضر ببوسد لب پیمانه ما را
چرخم نه همین از وطن آواره پسندید
نگذاشت به ما کنج غریبانه ما را
خواب آورد افسانه و بازش نبرد خواب
چشم تو اگر بشنوی افسانه ما را
یغما منم آن سوخته اختر که چراغی
از ننگ نسوزد پر پروانه ما را

درد دگر آن کآه سحر را اثری نیست
آه من از این درد که شب را سحری نیست
گفتم کمرش گیرم و آرم به میان راز
آگه نه از این نکته که او را کمری نیست
احوال دل از طره او پرس که ما را
دیری است کز آن گم شده یک مو خبری نیست
افسوس که از شست قدر تیر حوادث
می آید و جز سینه بدستم سپری نیست
افغان که از مرگ من آگه کندت چون
می میرم و بر بستر من نوحه گری نیست
چندانکه زدم ناله نشد چشم تو بیدار
پنداشتم از طالع من خفته تری نیست
جز درس محبت همه تحصیل و بال است
بپذیر که نافع تر از این مختصری نیست
شاید که بر اشک من و یعقوب بخندد
آنرا که به دل داغ چو یوسف پسری نیست
کالای وفا خوارتر از اهل هنر شد
ای وای به یغما که جز اینش هنری نیست

آن مرغ که جز در چمن آرام ندارد
پیداست که مسکین خبر از دام ندارد
کافر نکند آنچه کند چشم تو با خلق
این ترک سپاهی مگر اسلام ندارد
آغاز مکن راه غم عشق که صد ره
من رفتم وباز آمدم انجام ندارد
خط آمد و کار از کف زلفش ستد ای دل
بگریز که نو سلسله فرجام ندارد
آن نیست که ارباب ریا باده ننوشند
هر ننگ که در صومعه شد نام ندارد
با روز وصالت ز شب هجر نترسم
این صبح بهشت است و ز پی شام ندارد
آنرا که چو جم دست دهد جام صبوحی
دارای عراق است اگر شام ندارد
محمود غلامی است اگر عشق نورزد
جمشید گدائی است اگر جام ندارد
باخاک درت فرقی اگر هست فلک را
این است که ماهی چو تو بر بام ندارد
ز آن روز که در گردش جام آمده یغما
دیگر غمی از گردش ایام ندارد