تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۳۵ - منگر تو بدانکه ذوفنون آید مرد
برو به گوهر
منگر تو بدانکه ذوفنون آید مرد
در عهد وفا نگر که چون آید مرد
از عهدهٔ عهد اگر برون آید مرد
از هر چه گمان بری فزون آید مرد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۳۶ - رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد
برو به گوهر
رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد
شوخی چکنی که نیستی مرد نبرد
مردی باید زهر دو عالم شده فرد
کو درد به جای آب و نان داند خورد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۳۷ - آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
برو به گوهر
آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۳۸ - بس دل که غم سود و زیان تو خورد
برو به گوهر
بس دل که غم سود و زیان تو خورد
بس شاه که یاد پاسبان تو خورد
نان تو خورد سگی که روبه گیرست
ای من سگ آن سگی که نان تو خورد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۳۹ - هر کو به جهان راه قلندر گیرد
برو به گوهر
هر کو به جهان راه قلندر گیرد
باید که دل از کون و مکان برگیرد
در راه قلندری مهیا باید
آلودگی جهان نه در برگیرد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۰ - چون پوست کشد کارد به دندان گیرد
برو به گوهر
چون پوست کشد کارد به دندان گیرد
آهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
او کارد به دست خویش میزان گیرد
تا جان گیرد هر آنچه با جان گیرد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۱ - این اسب قلندری نه هر کس تازد
برو به گوهر
این اسب قلندری نه هر کس تازد
وین مهرهٔ نیستی نه هر کس بازد
مردی باید که جان برون اندازد
چون جان بشود عشق تو را جان سازد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۲ - گبری که گرسنه شد به نانی ارزد
برو به گوهر
گبری که گرسنه شد به نانی ارزد
سگ زان تو شد به استخوانی ارزد
اظهار نهانی به جهانی ارزد
آسایش زندگی به جانی ارزد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۳ - بادی که ز کوی آن نگارین خیزد
برو به گوهر
بادی که ز کوی آن نگارین خیزد
از خاک جفا صورت مهر انگیزد
آبی که ز چشم من فراقش ریزد
هر ساعتم آتشی به سر بربیزد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۴ - ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
برو به گوهر
ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
وز نیکی تو یک هنرت صد باشد
دانی تو و آنکه چون تو بخرد باشد
گر مردم نیک بد کند بد باشد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۵ - دشنام که از لب تو مهوش باشد
برو به گوهر
دشنام که از لب تو مهوش باشد
دری شمرم کش اصل از آتش باشد
نشگفت که دشنام تو دلکش باشد
کان باد که بر گل گذرد خوش باشد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۶ - تو شیردلی شکار تو دل باشد
برو به گوهر
تو شیردلی شکار تو دل باشد
جان دادنم از پی تو مشکل باشد
وصل تو به حیله کی به حاصل باشد
مدبر چه سزای عشق مقبل باشد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۷ - این ضامن صبر من خجل خواهد شد
برو به گوهر
این ضامن صبر من خجل خواهد شد
این شیفتگی یک چهل خواهد شد
بر خشک دوپای من به گل خواهد شد
گویا که سر اندر سر دل خواهد شد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۸ - در راه قلندری زیان سود تو شد
برو به گوهر
در راه قلندری زیان سود تو شد
زهد و ورع و سجاده مردود تو شد
دشنام سرود و رود مقصود تو شد
بپرست پیاله را که معبود تو شد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۴۹ - بالای بتان چاکر بالای تو شد
برو به گوهر
بالای بتان چاکر بالای تو شد
سرهای سران در سر سودای تو شد
دلها همه نقش‌بند زیبای تو شد
جهانها همه دفتر سخنهای تو شد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۵۰ - از فقر نشان نگر که در عود آمد
برو به گوهر
از فقر نشان نگر که در عود آمد
بر تن هنرش سیاهی دود آمد
بگداختنش نگر چه مقصود آمد
بودش همه از برای نابود آمد
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۵۱ - در هجر توام قوت یک آه نماند
برو به گوهر
در هجر توام قوت یک آه نماند
قوت دل من جز غمت ای ماه نماند
زین خیره سری که عشق مه رویانست
اندر ره عاشقی دو همراه نماند
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۵۲ - نارفته به کوی صدق در گامی چند
برو به گوهر
نارفته به کوی صدق در گامی چند
ننشسته به پیش خاصی و عامی چند
بد کرده همه نام نکو نامی چند
برکرده ز طامات الف لامی چند
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۵۳ - نقاش که بر نقش تو پرگار افگند
برو به گوهر
نقاش که بر نقش تو پرگار افگند
فرمود که تا سجده برندت یک چند
چون نقش تمام گشت ای سرو بلند
می‌خواند «وان یکاد» و می‌سوخت سپند
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۵۴ - مرغان که خروش بی‌نهایت کردند
برو به گوهر
مرغان که خروش بی‌نهایت کردند
از فرقت گل همی شکایت کردند
چون کار فراقشان روایت کردند
با گل گله‌های خود حکایت کردند