تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۶۵ - گر باد شوم، در آیمت پیرامن
برو به گوهر
گر باد شوم، در آیمت پیرامن
ورکرد شوم، نشینمت بر دامن
سوی تو شدر وگر بود بسته چو چنگ
هر یک رگ من بریسمانی در تن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۶۶ - در عشق تو زآنکه هست بیم کشتن
برو به گوهر
در عشق تو زآنکه هست بیم کشتن
هر گه که ره گریز جویم ز تو من
باز آوردم غم تو مانندۀ شمع
بندی بر پای و رشته یی در گردن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۶۷ - نرگس که در انتظار گل بود چو من
برو به گوهر
نرگس که در انتظار گل بود چو من
یک چند نهاده چشم بر طرف چمن
با سرخ گلش بهم چو دیدم گفتم
ای نرگس پرخمار ، چشمت روشن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۶۸ - خصمم که بگفت و گو درآمد با من
برو به گوهر
خصمم که بگفت و گو درآمد با من
ریش چو جوال دیدمش تا دامن
گفتم که در آن ریش جهم عقلم گفت
با سگ بجوال در نشاید رفتن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۶۹ - خصم تو که همچو تیغ جمله ست زبان
برو به گوهر
خصم تو که همچو تیغ جمله ست زبان
سر در سر نیزه کرد مانند سنان
چون تیر بجست دی ز دستت و امروز
زه در گردن همی کشندش چو کمان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۰ - نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان
برو به گوهر
نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان
باریک کنی همه تن خود چو میان
وز شادی و عیش در کنار دگران
چندان باشی که در نگنجی بجهان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۱ - قومی شده نازنده باسرار نهان
برو به گوهر
قومی شده نازنده باسرار نهان
قومی شده نازنده باسباب جهان
ماییم درین میان نه زین قوم نه زان
در حسرت هر دو برده عمری بزیان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۲ - ای ترک سمن روی من ای جان و جهان
برو به گوهر
ای ترک سمن روی من ای جان و جهان
از بهر خدا این چه میانست و دهان؟
آن روز که زاده یی تو در ترکستان
تنگی دهان بد مگر و قحط میان؟
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۳ - زان پس که فدای عشق تو کردم جان
برو به گوهر
زان پس که فدای عشق تو کردم جان
بر من زچه خشمناکی ای جان و جهان
هرگز تو مرا چه داده یی جز دشنام؟
یا زآن تو من چه برده ام جز فرمان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۴ - دلدار مرا اگر فراخست دهان
برو به گوهر
دلدار مرا اگر فراخست دهان
گل را نه هم از خنده دهانست چنان
چون دستگه نشاط ما آن دهنست
گر دستگهی فراخ باشد چه زیان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۵ - چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان
برو به گوهر
چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان
در سینۀ تنگ لفظ شیرین پنهان
در خاموشی چو پسته در کنج دهان
زنگار گرفتست مرا تیغ زبان
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۶ - در فرقت تو چو بلبلم نوحه گران
برو به گوهر
در فرقت تو چو بلبلم نوحه گران
چون دیدۀ نرگس از پی جان نگران
چون لاله ام از میان جان سوخته دل
چون غنچه ام از درون دل جامه دران
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۷ - برخیز و مخور غم جهان گذران
برو به گوهر
برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و جهان بشادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت بتو خود نیامدی ازدگران
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۸ - از باد ببین شکوفه را شبگیران
برو به گوهر
از باد ببین شکوفه را شبگیران
لرزنده شده چو دست و پای پیران
و آن سایۀ برگ بید بر روی شمر
همچون ماهی بشست ماهی گیران
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷۹ - عمری بودم بخدمتت بسته میان
برو به گوهر
عمری بودم بخدمتت بسته میان
در ساخته با غمت بهر سود و زیان
بر من چه جفاهای تو بینند عیان
امروز چه گویتد ترا عالمیان؟
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۸۰ - ای رسم تو در ناکس و کس پیوستن
برو به گوهر
ای رسم تو در ناکس و کس پیوستن
عهدی داری بعهد ها بشکستن
شرمت ناید بقصد جان چو منی
بر خاستن و بادگری تنشتن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۸۱ - آن غنچۀ دوشیزه نگر آبستن
برو به گوهر
آن غنچۀ دوشیزه نگر آبستن
از مهر شده بیک نظر آبستن
لعلی بهزار خرده زر آبستن
چون پیکانی بصد سپر آبستن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۸۲ - نه بی رخت انتظار دانم کردن
برو به گوهر
نه بی رخت انتظار دانم کردن
نه جز غمت اختیار دانم کردن
تو هر چه توانی ز جفا باز مگیر
من گر نکشم چه کار دانم کردن؟
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۸۳ - ای حکم ترا نهاده سرها گردن
برو به گوهر
ای حکم ترا نهاده سرها گردن
در جنبر طاعتت فلک را گردن
این طرفه که دریای کفت را از تیغ
آبیست بداندیش ترا تا گردن
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۸۴ - زلف که گرفت خون من در گردن
برو به گوهر
زلف که گرفت خون من در گردن
انداخت کمند عشق در هر گردن
نشگفت اگر شکست سر تا پایش
روزی صد ره چو می فتد بر گردن