تعداد ۱۲۸۲۹ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۵ - همنشینانی که از حق نمک دم میزنند
برو به گوهر
همنشینانی که از حق نمک دم میزنند
همچو دندان بر سر هر لقمه بر هم میزنند
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۸ - این بساطی که فرو چیده یی از ساده دلی
برو به گوهر
این بساطی که فرو چیده یی از ساده دلی
آن قدر نیست که نقش تو در آن بنشیند
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷۱ - آب میگردد بدور لعل او از دود خط
برو به گوهر
آب میگردد بدور لعل او از دود خط
یاد آن روزی که حلوای لبش بی دود بود؟!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷۴ - رفتم از خود، خویشتن را بسکه دزدیدم بخود
برو به گوهر
رفتم از خود، خویشتن را بسکه دزدیدم بخود
رشته عمرم گسست، از بسکه پیچیدم بخود
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷۶ - بی تو، دانی روز من در کنج غم چون میرود؟
برو به گوهر
بی تو، دانی روز من در کنج غم چون میرود؟
خنده میآید بحالم، گریه بیرون میرود!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷۷ - گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
برو به گوهر
گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
ور منم مجنون، ز شورم شهرها صحرا شود
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۸۱ - از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
برو به گوهر
از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
چون کند حاصل ترقی، قیمتش نازل شود
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۸۲ - از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود
برو به گوهر
از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود
از رخش مد نظرها، رشک شاخ گل شود!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۸۶ - سربلندان، مال صرف زیردستان میکنند
برو به گوهر
سربلندان، مال صرف زیردستان میکنند
هرچه کوه از ابر میگیرد، بصحرا میدهد!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹۲ - عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید
برو به گوهر
عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید
شوخی از پیران بود چون عشوه ز ابروی سفید
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹۳ - ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند
برو به گوهر
ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند
رنگ خجلت بیشتر پیداست در روی سفید
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹۴ - در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار
برو به گوهر
در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار
وقت را تا میتوانی دست از دامن مدار
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹۵ - رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را
برو به گوهر
رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را
عمر اگر بخت است، از وی چشم برگشتن مدار
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۰۳ - یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
برو به گوهر
یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
در احد آنکس که یاری کرد، او یار است و بس!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۰۴ - گریه از کردار ما، مقبول جانان است و بس
برو به گوهر
گریه از کردار ما، مقبول جانان است و بس
شبنم از گلشن، پسند مهر تابانست و بس
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۱۴ - تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
برو به گوهر
تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
شعله جواله سان، هم شمع و هم پروانه ام
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۲۶ - میروم سوی وطن، حسرت بغربت میکشم
برو به گوهر
میروم سوی وطن، حسرت بغربت میکشم
کس نبیند آنچه من از دست فرقت میکشم!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۳۰ - خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم
برو به گوهر
خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم
خاک، ما از گرد خود بر دیده دشمن زدیم
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۳۱ - چشم بستیم از جهان، تا آشنای او شدیم
برو به گوهر
چشم بستیم از جهان، تا آشنای او شدیم
از غبار درگه او، گل بر این روزن زدیم!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۳۲ - ما نه از بهر خدا دیده گریان داریم
برو به گوهر
ما نه از بهر خدا دیده گریان داریم
اشک خونین ز پی نعمت الوان داریم