بیا بر خویش پیچیدن بیاموز
کبوتر بچه خود را چه خوش گفت
فتادی از مقام کبریائی
خوشا روزی که خود را باز گیری
تو هم مثل من از خود در حجابی
چه خوش گفت اشتری با کره خویش
دو گیتی را بخود باید کشیدن
نپنداری که مرد امتحان مرد
جوانمردی که دل با خویشتن بست
برون کن کینه را از سینهٔ خویش
فساد عصر حاضر شکار است
به هر کو رهزنان چشم و گوش اند
چه زهرابی که در پیمانه اوست
بشر تا از مقام خود فتاد است
مشو نخچیر ابلیسان این عصر
حریف ضرب او مرد تمام است
ز فهم دون نهادان گرچه دور است
ندانی تا نباشی محرم مرد
خرد بیگانهء ذوق یقین است
اگر دانا دل و صافی ضمیر است