خنک مردان که سحر او شکستند
بهل ای دخترک این دلبری ها
ضمیر عصر حاضر بی نقاب است
جهان را محکمی از امهات است
اگر پندی ز درویشی پذیری
نگاهش نقشبند کافری ها
مسلمان فقر و سلطانی بهم کرد
در صد فتنه را بر خود گشادی
نگه دارد برهمن کار خود را
برهمن گفت برخیز از در غیر
ز علم چاره سازی بی گدازی
بهن مؤمن خدا کاری ندارد
ز من گیر این که مردی کور چشمی
ادب پیرایه نادان و داناست
ترا نومیدی از طفلان روا نیست
خدایا وقتن درویش خوش باد
چو می بینی که رهزن کاروان کشت
پریدن از سر بامی به بامی
نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
چو بلبل نالهٔ زاری نداری