شماره ۱۳۰ - هرچند که عصیان تو عالمگیرست
شماره ۱۳۹ - وسعتگه دهر تنگ از تنگی توست
شماره ۱۴۴ - بر غفلت خویش بایدت زار گریست
شماره ۱۶۱ - با آن که سبکتری ز تو در دین نیست
شماره ۱۶۵ - گر نخل نشاندهای ثمر خواهی داشت
شماره ۱۶۸ - بس مرد که از تندی خود رسوا گشت
شماره ۱۶۹ - نتوان گهر راز به هر مثقب سفت
شماره ۱۷۱ - تا کی گویی فلانی این گوهر سفت
شماره ۱۷۶ - ای کرده هوای معصیت پامالت
شماره ۱۸۲ - کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ
شماره ۱۸۳ - گفتی که به جز حیله نباشد فن چرخ
شماره ۱۸۵ - تا کار دلت به خواهش نفس افتاد
شماره ۱۸۸ - تا علم بود، پیشه کس جهل مباد
شماره ۱۹۱ - گر کار به رندان قدحنوش افتد
شماره ۱۹۲ - آن را که دلش به شادی از راه افتد
شماره ۱۹۸ - بی ظرف مباد گرد ساغر گردد
شماره ۲۰۱ - گردون خود را گرچه سخی پندارد
شماره ۲۲۰ - جز شرع رسول هرکه راهی سر کرد
شماره ۲۲۶ - جز مسکن خویش هر که جایی گیرد
شماره ۲۳۴ - در هر کاری مشقتی بوده و مزد