مگو کار جهان نااستوار است
قبای زندگانی چاک تا کی
جهان رنگ و بو فهمیدنی هست
چیستان شمشیر
موج را از سینهٔ دریا گسستن میتوان
مثل آئینه مشو محو جمال دگران
خرده (۸)
دعا
لاله این چمن آلودهٔ رنگ است هنوز
چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز
زندگی در صدف خویش گهر ساختن است
بیا که خاوریان نقش تازه ئی بستند
دگر ملت که کاری پیش گیرد
برون از سینه کش تکبیر خود را
ز قرآن پیش خود آئینه آویز!
خنکن ملتی بر خود رسیده
خنک مردان که سحر او شکستند
ز شام ما برونور سحر را
برهمن را نگویم هیچ کاره