تب و تابی که باشد جاودانه
نگر خود را بچشم محرمانه
بسا کس اندوه فردا کشیدند
گله از سختی ایام بگذار
به ضرب تیشه بشکن بیستون را
منه از کف چراغ رزو را
دو گیتی را بخود باید کشیدن
بیا تا کار این امت بسازیم
به این نابودمندی بودن آموز
شیندم بیتکی از مرد پیری
بهشتی بهر پاکان حرم هست
غزل ۶۱ - نیستی پیشهکن از عالم پندار برآ
غزل ۳۸۴ - دل از خمار طلب خون کن و شراب طلب
شماره ۱۶ - هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند
شماره ۲۴ - سر مار به دست دشمن بکوب که از اِحدَی الحُسنَیَین خالی نباشد
شماره ۲۹ - متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد
شماره ۳۲ - هر که در حال توانایی نکویی نکند در وقت ناتوانی سختی بیند
شماره ۵۸ - اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد
شماره ۸۷ - از نفس پرور هنروری نیاید و بی هنر سروری را نشاید
شماره ۲۶ - دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس