انگیزشی

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۲ - گاه از سر طاعتی برون آیی تو عطار نیشابوری باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست شماره ۱۰ - ره بس دور است توشه بردار و برو عطار نیشابوری باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان شماره ۲۰ - برخیز که ابر خاک را میشوید عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۶ - هر لحظه می یی به جان سرمست دهد عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۳۶ - هر روز به عالمی دگرگون برسی عطار نیشابوری باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن شماره ۱ - تیرِ طلبِ عشق، روان، میانداز عطار نیشابوری باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن شماره ۳ - تا کی باشم گِردِ جهان در تک و تاز عطار نیشابوری باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد شماره ۹ - دستی که برین شاخ برومند رسد عطار نیشابوری باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق شماره ۳۵ - دوش آمد و گفت اگر دل ما داری عطار نیشابوری باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق شماره ۱۳ - دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش عطار نیشابوری باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق شماره ۱ - خواهی که ز شغل دو جهان فرد شوی عطار نیشابوری باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات شماره ۴۱ - گر سبز خطی است، گوشهای خالی گیر عطار نیشابوری باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات شماره ۵۶ - چون صبح دمید ودامن شب شد چاک عطار نیشابوری باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد شماره ۲۰ - گل گفت: ز رخ نقاب باید انداخت عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۳۵ - بر دل ز هوا اگر چه بند است تُرا عطار نیشابوری بیان الارشاد در بیان و شرف علم فرماید عطار نیشابوری وصلت نامه و له ایضاً عطار نیشابوری پندنامه در صفت فقر و صبر عطار نیشابوری پندنامه در بیان فواید خدمت فیض کاشانی غزلیات غزل ۶۴ - شبی رو بحق آر ای جان مخسب