شماره ۱۸ - دوش آمد و گفت: «آمدهام حور سرشت
شماره ۷ - جائی که چنان خطّ سیه رنگ آید
شماره ۴ - از دست گلابگر گل عشوه پرست
شماره ۵ - با گل گفتم چو یوسفِ کنعانی
شماره ۲۳ - گل گفت که چند اوفتم در پستی
شماره ۲۴ - گل گفت: نقاب برگشادیم و شدیم
شماره ۲۸ - گل گفت: که با گلابگر هر سحری
شماره ۳۲ - گل بر سر پای غرقهٔ خون زانست
شماره ۴۴ - بلبل سخنی گفت به گل آهسته
شماره ۴۵ - گل گفت که در خاک چرا ننشینم
شماره ۴۹ - گل قصّهٔ بی خویشتنی خواهد گفت
شماره ۵ - ای شب مزن از ستاره چندینی جوش
شماره ۲۶ - در عشق چو شمع من به سوزم زنده
شماره ۳۲ - تا چند قفا ز نیک و بد خواهم خورد
شماره ۳۳ - زین کار که در گردنِ من خواهد بود
شماره ۴۰ - دانی تو که شمع را چرا افروزند
شماره ۶۵ - چون تن زده سر به راه میباید داشت
شماره ۶۶ - در شمع نگر فتاده در سوز و گداز
شماره ۷۰ - شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
شماره ۷۱ - گفتم: شمعا! چند گدازی مگداز