رباعی ۱۶ - صید افکنی مراد آیین تو باد
پایهٔ سریر معانی بر عرش نهادن و گام فکر در عرصهٔ سپهر گشادن در مدح شهسواری که فضای هستی گویی از اقلیم اوست
قصیده ۱۱۲ - نگه کن زده صف دو انبوه لشکر
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - در مدح امیر ابو یعقوب یوسف بن ناصرالدین سپاهسالار
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۷ - در تحریض به حرکت هند و تسخیر کشمیر
شمارهٔ ۸۰ - مطلع دوم
شماره ۳۲۲ - خاقانی اگر بسیج رفتن داری
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ - در مدح امیر اسفهسالار نصرةالدین تاجالملوک ابوالفوارس
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۶ - در مدح ناصرالدین طوطیبک
غزل ۱۷ - پیشآر، ساقی، آن می چون زنگ را
غزل ۱۹۹ - ز بس کان جنگجو را احتزاز از صلح من باشد
قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - وله ایضا من بدایع افکاره
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - تجدید مطلع
رباعی ۱۹ - آن فتنه که در سربلند افسرتوست
شماره ۶۴ - چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند
شماره ۶۲ - گزیده چهار توست، بدو در جهانهان
شماره ۱۵۷ - پیدا شود که مرد کدامست و زن کدام
شماره ۱۵۸ - دشمنت خود مباد وگر باشد
شماره ۳۵۶ - مکوش تا بتوانی به جنگ و صلح گزین
رباعی ۲۳۴ - هستم شب و روز و روز و شب در تدبیر