حکایت - بود سفیهی به سفاهت علم
رفتن شاهزاده منظور به شکار و باز را بر کبک انداختن و شام فراق ناظر را به صبح وصال مبدل ساختن
آمدن ناظر و منظور به لشگرگاه اقبال و آگاهی شاه جهانپناه از صورت احوال و استقبال ایشان کردن و شرایط اعزاز بجای آوردن
در ستایش حضرت پیغمبر«ص»
در ستایش پنهان نمودن راز نهانی که آسایش دو جهانیست
رباعی ۱۰ - چون روز علم زند به نامت ماند
قصیده ۹ - حکیمان را چه میگویند چرخ پیر و دورانها
قصیده ۱۰ - ای گشته جهان و دیده ی دامش را
قصیده ۱۴ - ای کرده قال و قیل تو را شیدا
قصیده ۴۹ - ای نشسته خوش و بر تخت کشیده نخ
قصیده ۵۰ - ای خوانده کتاب زند و پازند
قصیده ۵۲ - یکی بیجان و بیتن ابلق اسپی کو نفرساید
قصیده ۵۹ - آن کن ای جویای حکمت کاهل حکمت آن کنند
قصیده ۷۰ - ای هفت مدبر که بر این پرده سرائید
قصیده ۷۹ - تا مرد خر و کور کر نباشد
قصیده ۹۳ - نبینی بر درخت این جهان بار
قصیده ۱۲۶ - چون گشت جهان را دگر احوال عیانیش؟
قصیده ۱۲۷ - گردش این گنبد و مکر و دهاش
قصیده ۱۳۰ - هر کس به نسب نیک ندانی و به آلش
قصیده ۱۷۰ - از دهر جفا پیشه زی که نالم؟