بخش ۱۸ - آفریده مردمان مر رنج را
پاره ۱۴
پاره ۳
شماره ۳۸ - ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن
شماره ۱۰۴ - ناکسان را فراستیست عظیم
رباعی ۲۶۴ - یک چند نهان از دل بیحاصل خویش
رباعی ۱۳۲ - آن را که غمی باشد و بتواند گفت
رباعی ۳۶۸ - قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاست
رباعی ۳۸۱ - کس نیست که اندر هوسی شیدا نیست
رباعی ۴۹۶ - آن کیست که بیرون درون مینگرد
رباعی ۷۰۰ - دل هرچه در آشکار و پنهان گوید
رباعی ۱۱۷۴ - بخروشیدم گفت خموشت خواهم
رباعی ۱۲۹۰ - گر یار کنی خصم تواش گردانیم
رباعی ۱۷۹۷ - پران باشی چو در صف یارانی
تکه ۳۳ - او درین فکر تا به ما چه کند
تکبیت ۵۸ - راه خوابیده رسانید به منزل خود را
تکبیت ۹۰ - دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پارهای است
تکبیت ۱۱۳ - میشوم گل، در گریبان خار میافتد مرا
تکبیت ۱۶۴ - دل چو رو گرداند، برگرداندن او مشکل است
تکبیت ۱۸۳ - چنان شد عام در ایّام ما ذوق گرفتاری