ستایش

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

ادیب صابر قصاید شماره ۴۶ - چو کهربا شد برگ و چو لعل گشت عصیر ادیب صابر قصاید شماره ۴۷ - امارت گرفت افتخاری دگر ادیب صابر قصاید شماره ۴۸ - روزه رفت و رسید عید فراز ادیب صابر قصاید شماره ۴۹ - بسته است رنگ روی مرا بر میان خویش ادیب صابر قصاید شماره ۵۰ - دیدم کنار خویش تهی از نگار خویش ادیب صابر قصاید شماره ۵۱ - چو دیده دید بر آن روی آبدار آتش ادیب صابر قصاید شماره ۵۳ - رویت از روم نشان دارد و زلفت زحبش ادیب صابر قصاید شماره ۵۴ - شکر بارد همی از ناردانش ادیب صابر قصاید شماره ۵۵ - در شد چمن باغ به دیبای ملمع ادیب صابر قصاید شماره ۵۷ - دلم را دیده عاشق کرد عاشق ادیب صابر قصاید شماره ۵۸ - در این برف و سرما چه چیز است لایق ادیب صابر قصاید شماره ۵۹ - گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاق ادیب صابر قصاید شماره ۶۲ - جز با لب نوشین تو نوشم نشود مل ادیب صابر قصاید شماره ۶۴ - دهان خزینه گوهر شده ست و گوش صدف ادیب صابر قصاید شماره ۶۸ - چه جوهر است که ماند به چرخ آینه فام ادیب صابر قصاید شماره ۷۰ - لعبت لاغر میانی دلبر فربه سرین ادیب صابر قصاید شماره ۷۱ - بهشت گشت به اردیبهشت و فروردین ادیب صابر قصاید شماره ۷۲ - وقت بهار نو صفت نو بهار کن ادیب صابر قصاید شماره ۷۵ - جهان جوان شد از این نوبهار تازه جوان ادیب صابر قصاید شماره ۷۸ - گفتم رسید ماه بزرگ ای رخت چو ماه