ستایش

امیر معزی قصاید شماره ۹۶ - بقای شهریار تاجور باد امیر معزی قصاید شماره ۹۹ - خدایگان جهانی خدای یار تو باد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۱ - دولت و دین را خدای فر و بها داد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۷ - ترکی‌که دو لب شیرین چون شهد و شکر دارد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۳ - آن خداوند که آفاق به یک فرمان کرد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۶ - بر گل از سنبل نگارم دام مادام آورد امیر معزی قصاید شماره ۱۲۱ - ماه من جَزع مرا بر زر عقیق افشان‌کند امیر معزی قصاید شماره ۱۲۲ - ترک من چون زلف بگشاید جهان مشکین‌ کند امیر معزی قصاید شماره ۱۲۵ - ز بهر عید نگارا همی چه سوزی عود امیر معزی قصاید شماره ۱۲۸ - اگر چه خرمی عالم از بهار بود امیر معزی قصاید شماره ۱۲۹ - تا دلم عاشق آن لعل شکربار بود امیر معزی قصاید شماره ۱۳۰ - تا بنفشستان جانان گرد لالستان بود امیر معزی قصاید شماره ۱۴۳ - بنازد جان اسکندر به سلطان جهان سنجر امیر معزی قصاید شماره ۱۴۸ - رمضان شد چو غریبان به سفر بار دگر امیر معزی قصاید شماره ۱۴۹ - نه بود و نه هست و نه باشد دگر امیر معزی قصاید شماره ۱۵۱ - باز آمد از شکار به پیروزی و ظفر امیر معزی قصاید شماره ۱۵۲ - عید عرب و سنت و آیین پیمبر امیر معزی قصاید شماره ۱۵۴ - به‌گوش بر منه ای ترک زلف تافته سر امیر معزی قصاید شماره ۱۶۰ - کردگار دادگر هر ماه بر فتحی دگر امیر معزی قصاید شماره ۱۶۳ - فرخنده باد و میمون این مجلس منور