شماره ۱۳۵ - امشب که ز باغ حسن صد گل چیدیم
شماره ۱۳۷ - برخیز که از ناله سپاهی بکشیم
شماره ۱۳۹ - بازآکه چو لب به ناله عادت نکنیم
شماره ۱۴۹ - عمری بودم چون شب غم نامه سیاه
شماره ۱۵۱ - دستش گل داغ از جگر ما چیده
شماره ۱۵۲ - دستی که همیشه بود در گردن تو
شماره ۱۵۶ - ای از گل اشک گشته مژگان آرای
شماره ۱۵ - ره نمییابد اجل هم بر سر بالین ما
شماره ۲۳ - دی قاصد یار آمد و مژگان تری داشت
شماره ۲۴ - هر نگه کز موجه خون جگر بیرون فتاد
شماره ۲۶ - بعد عمری که فصیحی شب وصلی رو داد
شماره ۲۹ - دهن زخم چو خندان شود افزون گردد
شماره ۳۴ - شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند
شماره ۳۵ - ز آن خوبتری که کس خیال تو کند
شماره ۳۹ - خویش را بر نوک مژگان ستمکاران زدم
شماره ۴۱ - تا سر مژگان تماشا دیده بر هم چیده بود
شماره ۵۲ - ای روی تو را ترجمه دین مصحف
شماره ۵۴ - لبی کز نازکی بار تبسم بر نمیتابد
شماره ۵۵ - شب که غمهای تو را پردهنشین میکردم
شماره ۵۷ - زبون دردپرستان زلف یار شدم