شماره ۳۶۹ - در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
شماره ۳۷۳ - به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش
شماره ۳۷۴ - سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش
شماره ۳۸۵ - خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین
شماره ۳۸۷ - ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن
شماره ۳۹۱ - نباشد در مقام دلبری نازک نهال من
شماره ۳۹۸ - به طوق غبغب سیمین او نظر واکن
شماره ۴۰۴ - پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن
شماره ۴۰۷ - متراش خط ز چهره خود پر عتاب من
شماره ۴۰۹ - در لعل یار خنده دندان نما ببین
شماره ۴۱۰ - عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی
شماره ۴۱۲ - کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می آیی
شماره ۴۱۳ - سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای
شماره ۴۱۶ - عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای
شماره ۴۱۸ - عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی!
شماره ۴۲۰ - در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای
شماره ۴۲۲ - هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی
شماره ۴۲۵ - در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی
شماره ۴۲۷ - بر گردن است خون دو صد کشته چون منش
شماره ۴۴۴ - اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه ام