قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - ایضاله
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - ایضاله
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - ایضاله
رباعی ۲ - عیشی نبود چو عیش لولی و گدا
رباعی ۳ - ای دوست، به دوستی قرینیم تو را
رباعی ۴ - ای دوست، فتاد با تو حالی دل را
رباعی ۶ - تا با توام، از تو جان دهم آدم را
رباعی ۱۴ - پیری ز خرابات برون آمد مست
رباعی ۱۶ - ماییم که بیمایی ما مایهٔ ماست
رباعی ۱۹ - هرگز بت من روی به کس ننموده است
رباعی ۲۰ - معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است
رباعی ۲۲ - عشق تو، که سرمایهٔ این درویش است
رباعی ۲۳ - شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است
رباعی ۲۵ - این دورهٔ سالوس، که نتوان دانست
رباعی ۲۷ - کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست
رباعی ۳۰ - از گلشن جان بیخبری، خار این است
رباعی ۳۱ - با حکم خدایی، که قضایش این است
رباعی ۳۲ - هر چند که دل را غم عشق آیین است
رباعی ۳۴ - در دور شراب و جام و ساقی همه اوست
رباعی ۳۶ - گردنده فلک دلیر و دیر است که هست