عرفان

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

۵۸۵۳۰ گوهر همه‌ی برچسب‌ها
عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲ - گردل گویم به منتهایی نرسید عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۷ - جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۸ - تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۹ - چون دیده سپید شد نظر چند کنیم عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۰ - عمری به هوس نخل معانی بستم عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۱ - عمری بدویدم از سر بیخبری عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۲ - گر من فلکم به مرتبت ور ملخم عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۴ - آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۷ - زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۸ - آن سالکِ گرمرو که نامش جان است عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۰ - چندان که دل من به سفر بیش دَرَست عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۱ - گاهی به کمال برتر از خورشیدم عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۲ - ای دل غم جان محنت اندیش ببین عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۳ - که گفت ترا که راه اندوهش گیر عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۵ - جانان آمد قصد دل و جانم کرد عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۶ - هر لحظه می یی به جان سرمست دهد عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۷ - ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطری عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۸ - هر چند که این حدیث جستی تو بسی عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۲۹ - جانی که به راه رهنمون دارد رای عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۳۰ - چون هر نفسی ز درد مهجورتری