فلسفه

سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۰ - غم خوردن این جهان فانی هوسست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۱ - در دیدهٔ کبر کبریای تو بسست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۲ - گر گویم جان فدا کنم جان نفسست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۵ - ار نیست دهان فزونت ار هست کمست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۶ - تنگی دهن یار ز اندیشه کمست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۶۸ - آنجا که سر تیغ ترا یافتن ست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۷۳ - در مرگ حیات اهل داد و دینست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۷۴ - آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۷۶ - ایام درشت رام بهرام شه‌ست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۷۷ - هر چند بلای عشق دشمن کامیست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۸۰ - گویند که راستی چو زر کانیست سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۸۶ - نوری که همی جمع نیابی در مشت سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۰۳ - هستی تو سزای این و صد چندین رنج سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۱ - هجر تو خوشست اگر چه زارم دارد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۴ - ای صورت تو سکون دلها چو خرد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۵ - گه جفت صلاح باشم و یار خرد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۶ - من چون تو نیابم تو چو من یابی صد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۷ - روزی که بود دلت ز جانان پر درد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۲۸ - گر خاک شوم چو باد بر من گذرد سنایی غزنوی رباعیات رباعی ۱۳۱ - سودای توام بی‌سر و بی‌سامان کرد