رباعی ۴۱ - احداث زمانه را چو پایانی نیست
رباعی ۴۴ - راهی ست دراز و دور، می باید رفت
رباعی ۴۶ - بر خود چه نهی رنج در این جای سه پنج
رباعی ۴۸ - ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
رباعی ۴۹ - عمر تو اگر افزون شود از پانصد
رباعی ۵۱ - دل نعره زنان ملک جهان میطلبد
رباعی ۵۶ - چندان برو این ره که دویی برخیزد
رباعی ۵۸ - از شبنم عشق خاک آدم گل شد
رباعی ۶۰ - صاحب نظران که آینهٔ یک دگراند
رباعی ۶۱ - مردان رهت که سرّ معنیدان اند
رباعی ۶۲ - مردان رهت واقف اسرار تواند
رباعی ۶۶ - آن ها که زمین زیز قدم ها فرسودند
رباعی ۷۰ - هفتاد و دو فرقه در رهت میپویند
رباعی ۷۱ - از هستی خود چو بی خبر خواهم بود
رباعی ۷۳ - عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود
رباعی ۷۴ - تا روی زمین و آسمان خواهد بود
رباعی ۷۵ - گر ملک تو مصر و شام و چین خواهد بود
رباعی ۸۱ - ای ذات منزهت مبرا ز وجود
رباعی ۸۷ - میزن نفسی، کاین دم از او میزاید
رباعی ۸۸ - سیر آمده ای ز خویشتن می باید