مدح

امیر معزی قصاید شماره ۱۸ - گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا امیر معزی قصاید شماره ۱۹ - چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را امیر معزی قصاید شماره ۲۱ - تا رای بود نصرت دین ناصر دین را امیر معزی قصاید شماره ۲۲ - ستاره سجده برد طلعت منیر تو را امیر معزی قصاید شماره ۲۳ - سال چون نو گشت فرزند نو آمد شاه را امیر معزی قصاید شماره ۲۴ - چو آ‌تش فلکی شد نهفته زیر حجاب امیر معزی قصاید شماره ۲۵ - بر ماه لاله ‌داری و بر لاله مشک ناب امیر معزی قصاید شماره ۲۶ - به فال فرّخ و عزم درست و رأی صواب امیر معزی قصاید شماره ۲۷ - شدست باغ پر از رشته‌های در خوشاب امیر معزی قصاید شماره ۲۸ - آفتابی را همی ماند رخش عنبر نقاب امیر معزی قصاید شماره ۲۹ - ماه است جام باده و شاه است آفتاب امیر معزی قصاید شماره ۳۰ - نرگس پرخواب او از چشم من بردست خواب امیر معزی قصاید شماره ۳۳ - اگر نشاط ‌کند دهر واجب‌ است و صواب امیر معزی قصاید شماره ۳۴ - ای زمین را رای تو چون آسمان را آفتاب امیر معزی قصاید شماره ۳۸ - ای به عدل تو جهان یافته از جور نجات امیر معزی قصاید شماره ۳۹ - خدای عرش گواه و زمانه آگاه است امیر معزی قصاید شماره ۴۰ - چه سنت است‌ که در شهر زینت زَمَنَ است امیر معزی قصاید شماره ۴۱ - هفت کشور در خط فرمان سلطان سنجرست امیر معزی قصاید شماره ۴۲ - اگرچه ناموران را تفاخر از هنرست امیر معزی قصاید شماره ۴۳ - فرخ آن شاهی که هر ماهیش فتحی دیگرست