مدح

امیر معزی قصاید شماره ۹۸ - جاودان‌گیتی به‌ حکم شاه‌گیتی دار باد امیر معزی قصاید شماره ۹۹ - خدایگان جهانی خدای یار تو باد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۱ - دولت و دین را خدای فر و بها داد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۲ - دولت موافقان تو را جاه و مال داد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۳ - شهی که گوهر و دینار رایگانی داد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۵ - تا نگار من ز سنبل بر سمن پر چین نهاد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۶ - بتی کاو نسبت از نوشاد دارد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۷ - ترکی‌که دو لب شیرین چون شهد و شکر دارد امیر معزی قصاید شماره ۱۰۸ - مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۰ - بتی که او نسب از لعبتان چین دارد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۱ - هر روزکه خورشید سر ازکوه برآرد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۳ - آن خداوند که آفاق به یک فرمان کرد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۴ - ازگل همی نگارم سنبل برآورد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۵ - چیست آن‌گوهرکه ارکان دست خمّار آورد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۶ - بر گل از سنبل نگارم دام مادام آورد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۸ - ز فَرّ باد فروردین جهان چو خلد رضوان شد امیر معزی قصاید شماره ۱۱۹ - شه مشرق ملک سنجر به دارالملک باز آمد امیر معزی قصاید شماره ۱۲۱ - ماه من جَزع مرا بر زر عقیق افشان‌کند امیر معزی قصاید شماره ۱۲۲ - ترک من چون زلف بگشاید جهان مشکین‌ کند امیر معزی قصاید شماره ۱۲۳ - این شوخ سواران‌ که دل خلق ستانند