چطور می توان زندگی را ادامه داد؟ دامان صبح را به قبای شب وصل کرد؟ گذران عمر را در جویباری به نظاره نشست؟ اگر فراموش نکنیم.

اگر همواره به یاد عشقی از دست رفته باشیم.

اگر هر آن، تصویر عزیز سفر کرده ای را پیش چشمان خود ببینیم.

اگر حسرت آنچه گذشته ما را رها نکند.

اگر دم به دم زخمی را تازه کنیم.

اگر خاطرات، چه تلخ، چه شیرین، قفسی باشند؛ در بسته، بدون کلید و حتی بدون روزنه ای که هوای تازه و پرتو نوری به ارمغان آورد.

پس باید فراموش کرد. باید اجازه داد که فراموشی کار خود را بکند. فراموشی نعمت است.

زنده باد فراموشی

چطور می توان خندید؟ وقتی صورت خندانی را از یاد برده ایم.

مگر می شود در های و هوی شهر و قیل و قال مردمان گم نشد؟ وقتی فراموش کردیم که به حال خود رها نیستیم.

چگونه شرمنده نباشیم؟ آن زمان که دست های گرم پدر و دامان پر مهر مادر را به خاطر نمی آوریم.

چه جای عبرت خواهد بود، اگر تاریخ را فراموش کنیم؟

ننگ بر فراموشی

«س.م.ط.بالا»