هوش مصنوعی: این متن عاشقانه و عرفانی، به توصیف عشق و شیفتگی به معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق، مانند موهایش، ابروها و لب‌هایش سخن می‌گوید و تأثیر این عشق را بر جهان و ذرات آن توصیف می‌کند. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم عرفانی مانند وحدت وجود و اسارت در عشق دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی قدیمی ممکن است نیاز به دانش ادبی بیشتری داشته باشد.

شماره ۱۱۸۴ - کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی

کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی
چو نیکو بنگری دارند جمله رو بر ابروئی ۱

نه تنها ذکر یاهو از لب نوشین بگوش آید
که در وجدند ذرات جهان با هائی و هوئی ۲

بزلف اوست شیدائی چه صحرائی چه دریائی
تعالی یکجهان دارد اسیر هر خم موئی ۳

مرا آن نخل جانپرور بجوی دیده جا دارد
نشاند باغبان گر سرو خود را بر لب جوئی ۴

برند از چین زلفت نافه نه از آهوی چینی
خطا باشد گرفته هر که بر عشاق آهوئی ۵

صبا زآن طره بو دارای چرا در دیده نگذشتی
جهانی را توانی زندگی دادن چو از بوئی ۶

بود آشفته را از هر دو عالم رو بسوی تو
اگر چه هر که را بینی بعالم روست بر سوئی ۷

مرا زخم درون مرحم ندارد در جهان اما
لب نوشین دهان تو نهان کرده است داروئی ۸

بیا در آینه از می بشوی این زنگ خودبینی
بروی مرتضی بنگر اگر مرد خداجوئی ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۸۳ - ساقی بیار جامی از آن مایه خوشی
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸۵ - گر باد دی بگلشن دم میزند بسردی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.