شماره ۲۱۸ - دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش

دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش
ناله از تار ردایی که مرا بود به دوش ۱

کای خس شعله آواز مؤذن زنهار
از پی گرمی هنگامه منه دل به خروش ۲

تکیه بر عالم و عابد نتوان کرد که هست
آن یکی بیهده گو، این دگری بیهده کوش ۳

نیست جز حرف در آن فرقه اندرزسرای
نیست جز رنگ درین طایفه ازرق پوش ۴

جاده بگذار و پریشان رو و در راهروی
به فریب می و معشوق مشو رهزن هوش ۵

بوسه گر خود بود آسان مبر از شاهد مست
باده گر خود بود ارزان مخر از باده فروش ۶

این نشید است که طاعت مکن و زهد مورز
این نهیب است که رسوا مشو و باده منوش ۷

حاصل آنست ازین جمله نبودن که مباش
ما نه افسانه سراییم و تو افسانه نیوش ۸

من که بودی کفم از مزد عبادت خالی
چو دلم گشت توانگر به ره آورد سروش ۹

گفتم از رنگ به بیرنگی اگر آرم روی
ره دگر چون سپرم گفت ز خود دیده بپوش ۱۰

جستم از جای ولی هوش و خرد پیشاپیش
رفتم از خویش ولی علم و عمل دوشادوش ۱۱

تا به بزمی که به یک وقت در آنجا دیدم
باده پیمودن امروز و به خون خفتن دوش ۱۲

خانقاه از روش زهد و ورع قلزم نور
بزمگاه از اثر بوسه و می چشمه نوش ۱۳

شاهد بزم در آن بزم که خلوتگه اوست
فتنه بر خویش و بر آفاق گشوده آغوش ۱۴

همچو خورشید کزو ذره درخشان گردد
خورده ساقی می و گردیده جهانی مدهوش ۱۵

رنگها جسته ز بیرنگی و دیدن نه به چشم
رازها گفته خموشی و شنیدن نه به گوش ۱۶

قطره ناریخته از طرف خم و رنگ هزار
یک خم رنگ و سرش بسته و پیوسته به جوش ۱۷

همه محسوس بود ایزد و عالم معقول
غالب این زمزمه آواز نخواهد، خاموش ۱۸