غزل ۱۱۰ - ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست

ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست
با درد او بساز که درمان پدید نیست ۱

حد تو صبر کردن و خون‌خوردن است و بس
زیرا که حد وادی هجران پدید نیست ۲

در زیر خاک چون دگران ناپدید شو
این است چارهٔ تو چو جانان پدید نیست ۳

ای مرد کندرو چه روی بیش ازین ز پیش
چندین مرو ز پیش که پیشان پدید نیست ۴

با پاسبان درگه او های و هوی زن
چون طمطراق دولت سلطان پدید نیست ۵

ای دل یقین شناس که یک ذره سر عشق
در ضیق کفر و وسعت ایمان پدید نیست ۶

فانی شو از وجود و امید از عدم ببر
کان چیز کان همی طلبی آن پدید نیست ۷

از اصل کار، جان تو کی با خبر شود
کانجا که اصل کار بود، جان پدید نیست ۸

جان ناپدید آمد و در آرزوی جان
از بس که سوخت این دل حیران پدید نیست ۹

عطار را اگر دل و جان ناپدید شد
نبود عجب که چشمهٔ حیوان پدید نیست ۱۰