غزل ۱۲۶ - در عشق تو عقل سرنگون گشت

در عشق تو عقل سرنگون گشت
جان نیز خلاصهٔ جنون گشت ۱

خود حال دلم چگونه گویم
کان کار به جان رسیده چون گشت ۲

بر خاک درت به زاری زار
از بس که به خون بگشت خون گشت ۳

خون دل ماست یا دل ماست
خونی که ز دیده‌ها برون گشت ۴

درمان چه طلب کنم که عشقت
ما را سوی درد رهنمون گشت ۵

آن مرغ که بود زیرکش نام
در دام بلای تو زبون گشت ۶

لختی پر و بال زد به آخر
از پای فتاد و سرنگون گشت ۷

تا دور شدم من از در تو
از ناله دلم چو ارغنون گشت ۸

تا قوت عشق تو بدیدم
سرگشتگیم بسی فزون گشت ۹

تا درد تو را خرید عطار
قد الفش بسان نون گشت ۱۰

عطار که بود کشتهٔ تو
دریاب که کشته‌تر کنون گشت ۱۱