هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید. او از زیبایی‌های معشوق، مانند چشمه‌های نوش، خط سیه‌پوش، و زلف‌های حلقه‌دار او یاد می‌کند و بیان می‌کند که دلش از عشق معشوق سرگشته و مدهوش شده است. شاعر همچنین از وفاداری خود به معشوق و آرزوی نزدیکی به او سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد.

غزل ۱۲۷ - ای دلم مست چشمهٔ نوشت

ای دلم مست چشمهٔ نوشت
در خطم از خط سیه پوشت ۱

باد سرسبزی خطت که به لطف
سر برون زد ز چشمهٔ نوشت ۲

حلقه در گوش کرد خلق را
حلقهٔ زلف بر بناگوشت ۳

همچو من صد هزار سرگشته
حلقه در گوش حلقهٔ گوشت ۴

گشت معلوم من که جان نبرد
دلم از طرهٔ سیه پوشت ۵

تو به جان و دلی جفا کوشم
من به جان و دلم وفا کوشت ۶

عشوه مفروش زانکه من پس ازین
نخرم نیز خواب خرگوشت ۷

یاد کن از کسی که در همه عمر
نکند لحظه‌ای فراموشت ۸

مست از آنم چنین که در بر خویش
مست در خواب دیده‌ام دوشت ۹

بو که تعبیر خوابم آن باشد
که شوم امشبی هم آغوشت ۱۰

دل عطار باده ناخورده
تا قیامت بمانده مدهوشت ۱۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۵۱۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۶ - در عشق تو عقل سرنگون گشت
گوهر بعدی:غزل ۱۲۸ - تا دل من راه جانان بازیافت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.