غزل ۱۷۲ - بودی که ز خود نبود گردد

بودی که ز خود نبود گردد
شایستهٔ وصل زود گردد ۱

چوبی که فنا نگردد از خود
ممکن نبود که عود گردد ۲

این کار شگرف در طریقت
بر بود تو و نبود گردد ۳

هرگه که وجود تو عدم گشت
حالی عدمت وجود گردد ۴

ای عاشق خویش وقت نامد
کابلیس تو در سجود گردد ۵

دل در ره نفس باختی پاک
تا نفس تو جفت سود گردد ۶

دل نفس شد و شگفتت آید
گر یک علوی جهود گردد ۷

هر دم که به نفس می برآری
در دیدهٔ دل چو دود گردد ۸

بی شک دل تو از آن چنان دود
کوری شود و کبود گردد ۹

عطار بگفت آنچه دانست
باقی همه بر شنود گردد ۱۰