شماره ۱۲۶ - چو زلف بر مه رویش نقاب میگردد

چو زلف بر مه رویش نقاب میگردد
نهان بزیر سحاب آفتاب میگردد ۱

چنان ز شرم تو هر روز خوی فشاند مهر
که شام غرقه ی دریای آب میگردد ۲

دلم به کوی تو دایم به جستجوی وفاست
چو تشنه ی که به گرد سراب میگردد ۳

حباب بحر سرشک منست چرخ اما
خراب آخر از آن چون حباب میگردد ۴

بلی ز قطره ی باران شود حباب پدید
ولی زقطره ی دیگر خراب میگردد ۵

شمیم طره ی او گر رسد به نافه چین
دوباره خون ز حسد و مشک ناب میگردد ۶

به شمع روی تو پروانه وار مفتون است
که خور بگرد تو با این شتاب میگردد ۷

زمان هجر تو تا نگذرد به گردن عمر
خیال زلف بلندت طناب میگردد ۸

لبش هر آب که نوشد (سحاب) خون من است
که پیش لعل وی از شرم آب میگردد ۹

عنب به طارم تاک است کوکبی که از آن
هلال ساغر شاه آفتاب میگردد ۱۰

گزیده فتحعلی شه که نعل اشهب او
طراز افسر افراسیاب میگردد ۱۱