شماره ۱۴ - دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست

دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست
گوید که بسلطان که مرا کار شد از دست؟ ۱

مگسل ز من ای مهر گسل رشته الفت
کز هم چو گسستی نتوانیش بهم بست ۲

از کرده پیشمان شدی اکنون تو که ما را
برخاست ز دل آهی و تیری ز کمان جست ۳

ترسم که زیان بینی ازین شیوه بیندیش
تا چند توان سوخت دلی یا جگری خست ۴

نازت بکشم زانکه کسی همچون توام نیست
زارم بکشی زانکه بسی همچو منت هست ۵

عارض بودت ماه نه چون ماه فلک مات
قامت بودت سر و نه چون سرو چمن پست ۶

من بیخودم از ضعف، حریفان برسانید
دستم بگریبان که بشد دامنم از دست ۷

ای قاصد فرخنده پی، از دوست خدا را
ما را خبری نیست بگو گر خبری هست ۸

برخیز که در کار رحیلند رفیقان
خواهی اگر ای خفته برین قافله پیوست ۹

ای خواجه ببخشای بدرماندگی ما
دادیم ز کف مایه و ماندیم تهیدست ۱۰

کی بر سر این چشمه زنم خیمه که رفتند
خلقی همه لب تشنه و این چشمه همان هست ۱۱

افسوس که در دام، طبیب اینهمه ماندیم
در حسرت صیدی که ز کنج قفسی رست ۱۲