شماره ۴ - مدامم ده، که ایامم مدام است

مدامم ده، که ایامم مدام است
شکار عیش را، ایام دام است ۱

بیاور باده ای، کز وی دو قطره
خرابی دو عالم را تمام است ۲

چه در بند حریفی، باده را باش
حریفی باده ات آسوده جام است ۳

ز هشیاری به مستی، راه دور است
ز مستی تا به هشیاری، دو گام است ۴

اگر عقل است بر جانت عقال است
واگر شرع است بر طبعت زمام است ۵

کسی کاین بندها بگشاید از تو
نه پیوندی در او، گوئی حرام است ۶

ندانم، تا ورای سازگاری
گناه باده ی مسکین کدام است ۷

تو گر تندی ز نخوت، باده تند است
تو گر رامی ز الفت، باده رام است ۸

وگر جنسی همی جوئی موافق
قدم در نه تو خامی، باده خام است ۹

به می مطلق شود هر کاو اسیر است
به می بالغ شود هر کاو غلام است ۱۰