شماره ۸ - هین در دهید باده که هنگام بی غمی است

هین در دهید باده که هنگام بی غمی است
زان باده که مشرق خورشید خرمی است ۱

تا روی چون دو پیکر در روی او کشم
زیرا که مان چو پروین وقت فراهمی است ۲

آن پسته شکر گر او را چه کوچکی است
وآن سنبل زره ور او را چه درهمی است ۳

آن جزع بین که بر کف موسیش ساحریست
وان لعل بین که بر لب عیسیش همدمی است ۴

آزادی از غمش سبب طوق بندگی است
محرومی از لبش اثر یار محرمی است ۵

خورشید زرد چهره ی محرور در غمش
آن قرص روشنش چو دخان سایه محتمی است؟ ۶

وین ماه زردگونه ی مرطوب را ز رشک
همچون درم نشان فزونی هم از کمی است ۷

لطف فرشته داری و چالاک سیرتی
ما دیو مردمیم گر آن حور آدمی است ۸

زان شد حسن لطیف که وقتی بر او بتافت
رائی که نور مردمک چشم مردمی است ۹