غزل ۷۸۹ - در ده می عشق یک دم ای ساقی

در ده می عشق یک دم ای ساقی
تا عقل کند گزاف در باقی ۱

زین عقل گزاف گوی پر دعوی
بگذر که گذشت عمر ای ساقی ۲

دردی در ده که توبه بشکستم
تا کی ز نفاق و زرق و خناقی ۳

ما ننگ وجود پارسایانیم
از روی و ریا نهفته زراقی ۴

ای ساقی جان بیار جام می
کامروز تو دست گیر عشاقی ۵

تا باز رهیم یک زمان از خود
فانی گردیم و جاودان باقی ۶

رفتیم به بوی تو همه آفاق
تو خود نه ز فوق و نه ز آفاقی ۷

کس می نرسد به آستان تو
زیرا که تو در خودی خود طاقی ۸

بس جان که بسوختند مشتاقان
بر آتش عشق تو ز مشتاقی ۹

بنمای به خلق رخ که خود گفتی
با ما که تخلقوا به اخلاقی ۱۰

عطار برو که در ره معنی
امروز محققی به اطلاقی ۱۱