شماره ۱۰ - ای شده در ره پی پذیره دارا

ای شده در ره پی پذیره دارا
چند کند دل بدوری تو مدارا ۱

این منم از نار فرقت تو سراپای
سوخته همچون وکیل صدر بخارا ۲

لعل چو پیروزه کرده اشک چو مرجان
دیده عقیق یمان و رخ زر سارا ۳

خونم در سینه شد طعام مناسب
اشکم در دیده شد شراب گوارا ۴

بی تو نخواهد دلم جمال جمیلان
بی تو نبوسد لبم عذار عذارا ۵

مغزم کاود سرود ترک غزلخوان
جانم کاهد جمال شوخ دل آرا ۶

راندم از بزم خود عقیده عشرت
خواندم بر وی طلاق خلع و مبارا ۷

مژه بخواری همی سنبد خاره
دیده بتاری همی شمارد تارا ۸

چند بر این تن فلک پسندد خواری
مهلا مهلا نه من حدیدم و خارا ۹

هیچکسم در تعب نسازد یاری
یارب ز این بیشتر ندارم یارا ۱۰

جانم جانو سیار غم بستاند
گر ندهی دادم ای سلاله دارا ۱۱

وه که مرا در حقت عقیده بود آنک
در حق عیسی شنیده ام ز نصارا ۱۲

رشک برم بر مصاحبان تو چونانک
رشک ببردی هم بهاجر سارا ۱۳

شاها بفراز قد و فتنه بیارام
ماها بفروز چهر و خانه بیارا ۱۴

یا سوی یاران شتاب یا ز بنانت
مشکین فرما مشام باد صبا را ۱۵

تو دل و جان و خرد ز صیدگه آری
شاهان دراج و اسفرود و حبارا ۱۶

هر سو تازی سمند آیدت از پی
دلها اندر کمند همچو اسارا ۱۷

تا نبود از شماره هیچ فزون تر
سال بقایت فزون بود ز شمارا ۱۸

نوشند آن باده دشمنانت که گویند
نحن سکاری و ما هم بسکاری ۱۹