غزل ۸۱۹ - خواجه تا چند حساب زر و دینار کنی

خواجه تا چند حساب زر و دینار کنی
سود و سرمایهٔ دین بر سر بازار کنی ۱

شب عمرت بشد و صبح اجل نزدیک است
خویشتن را گه آن نیست که بیدار کنی ۲

چیست این عجب و تفاخر به جهان ساکن باش
چند با صد من و من سیم و زر اظهار کنی ۳

پنج روزی همه کامی ز جهان حاصل گیر
عاقبت هم سر پر کبر نگونسار کنی ۴

آن نه کام است که ناکام بجا بگذری
وان نه برگ است که بر جان خودش بار کنی ۵

جمع تو بار گنه باشد و دیوان سیاه
نه هم آخر تو خوشی نام سیه بار کنی ۶

چون همی دانی کت خانه لحد خواهد بود
خانه را نقش چرا بر در و دیوار کنی ۷

سهو کارا به تک خاک همی باید خفت
طاق و ایوان به چه تا گنبد دوار کنی ۸

مرگ در پیش و حساب از پس و دوزخ در راه
به چه شادی خرفا خندهٔ بسیار کنی ۹

تو که بر روبه مسکین بدری پوست چو سگ
عنکبوتانه کجا پردهٔ احرار کنی ۱۰

این همه دانی و کارت همه بی وجه بود
خود ستم کم کن اگر منع ستمکار کنی ۱۱

به فصاحت ببری گوی ز میدان سخن
لیک خود را به ستم بیهده رهوار کنی ۱۲

خویش و همسایهٔ تو گرسنه وز پر طمعی
نفروشی به کسی غله در انبار کنی ۱۳

جامه در تنگ و دلت تنگ و در اندیشهٔ آن
تا دگر ره ز کجا جامه و دستار کنی ۱۴

بر ضعیفان نکنی رحم به یک قرص جوین
وانگه از ناز به مرغ و بره پروار کنی ۱۵

مستراحی است جهان و اهل جهان کناسند
به تعزز سزد ار در همه نظار کنی ۱۶

نافه داری بر هر خشک دمانی مگشا
اول آن به که طلبکاری عطار کنی ۱۷