غزل ۸۴۱ - ای راه تو را دراز نایی

ای راه تو را دراز نایی
نه راه تو را سری نه پایی ۱

این راه دراز سالکان را
کوته نکند مگر فنایی ۲

عاشق ز فنا چگونه ترسد
چون عین فنا بود بقایی ۳

چون از تو نماند هیچ بر جای
آنجاست اگر رسی بجایی ۴

ای دل بنشسته‌ای همه روز
بر بوی وصال جانفزایی ۵

در لجهٔ بحر عشق جانت
شد غرقه به بوی آشنایی ۶

دری که به هر دو کون ارزد
دانی نرسد به ناسزایی ۷

هرگز دیدی که هیچ سلطان
بر تخت نشست با گدایی ۸

هرگز دیدی که رند گلخن
می خورد ز دست پادشایی ۹

ای دل خون خور که آن چنان ماه
فارغ بود از غم چو مایی ۱۰

ای بس که من اندرین بیابان
ره پیمودم ز تنگنایی ۱۱

دردا که ز اشتران راهش
بانگی نشنیدم از درایی ۱۲

باری چه بدی که غول را هم
دل خوش کندی به مرحبایی ۱۳

چون در خور صومعه نیم من
اکنون منم و کلیسیایی ۱۴

در بسته چهار گوشه زنار
از حلقهٔ زلف دلربایی ۱۵

بس پرگره است زلفش و هست
زان هر گرهی گره‌گشایی ۱۶

گر خون دلم بریزد آن زلف
خون‌ریزی اوست خون بهایی ۱۷

گر تو سر عین عشق داری
دیری است که گفتمی صلایی ۱۸

ورنه ز درم برو که در پاش
دادند نشان پارسایی ۱۹

عطار تو خویشتن نگه دار
از آفت خویشتن نمایی ۲۰