شماره ۶ - دیده را دیدار خور خیره کند

دیده را دیدار خور خیره کند
نور صافی چشم را تیره کند ۱

دیده آب آرد چو بیند آفتاب
دیدن خورشید نتوان جز در آب ۲

مهر اندر آب صافی ظاهر است
هر چه این صافی تر آن پیداتر است ۳

صاف کن این آب خاک آلود را
در عدم پیدا ببین موجود را ۴

عکس مهر ار بیند اندر آب کس
آب ننماید همان مهر است و بس ۵

آفتاب انداخته عکس اندر آب
آب ناپیدا و پیدا آفتاب ۶

آب محسوس آید از حس دگر
لیک دید مهر نتوان بی بصر ۷

باید اعمی گر شود جویای آب
لیک در آب او نبیند آفتاب ۸

تا همان اعمی و عالم همچو آب
نور حق پیدا در آن چون آفتاب ۹

گاه ریزیمش بسر گه بر بدن
گاه آریمش بلب گه در دهن ۱۰

گر رود در آب و گرد غرقه کس
یا خورد چندان که بر بندد نفس ۱۱

حس لمس و ذوق کی بیند جز آب
دیده باید تا ببیند آفتاب ۱۲

خواست تا آسان کند دیدار خویش
پرده ها بر بست بر رخسار خویش ۱۳

چرخ و ماه و آفتاب آمد پدید
آفتابش را سحاب آمد پدید ۱۴

آسمان آمد نقابی بر رخش
آفتاب و مه سحابی بر رخش ۱۵

گر سخن بی پرده خواهی پرده نیست
روی اندر پرده پنهان کرده نیست ۱۶

بی حجاب و بی سحاب و بی نقاب
آفتاب است آفتابست آفتاب ۱۷

خامش ای دل کاین سخن در پرده به
راز از بیگانه پنهان کرده به ۱۸

تا نسوزد هر چه بود و هر چه هست
از نکویی بر جمالش پرده بست ۱۹

آفتابی گشت پیدا در سحاب
یا در آب افتاد عکس آفتاب ۲۰

آفتابی بحر زای و ابر خیز
آفتابی در دل هر قطره نیز ۲۱