غزل ۷۰ - تا سوی خرابات شد آن شاه خرابات

تا سوی خرابات شد آن شاه خرابات
همواره منم معتکف راه خرابات ۱

کردند همه خلق همی خطبهٔ شاهی
چون خیل خرابات بر آن شاه خرابات ۲

من خود چه خطر دارم تا بنده نباشم
چون شاه خرابات بود ماه خرابات ۳

گر صومعهٔ شیخ خبر یابد ازین حرف
حقا که شود بندهٔ خرگاه خرابات ۴

بشنو که سنایی سخن صدق به تحقیق
آن کس که چنو نیست هواخواه خرابات ۵

او نیست به جز صورت بی هیئت بی روح
افکنده به میدان شهنشاه خرابات ۶

آن روز مبادم من و آن روز مبادا
بینند ز من خالی درگاه خرابات ۷

شیر نر اگر سوی خرابات خرامد
روباه کند او را روباه خرابات ۸

آن کو «لمن الملک» زند هم حسد آید
او را ز خرابات و علی‌الاه خرابات ۹