غزل ۸۰ - در کوی ما که مسکن خوبان سعتریست

در کوی ما که مسکن خوبان سعتریست
از باقیات مردان پیری قلندریست ۱

پیری که از مقام منیت تنش جداست
پیری که از بقای بقیت دلش بریست ۲

تا روز دوش مست و خرابات اوفتاده بود
بر صورتی که خلق برو بر همی گریست ۳

گفتم و را بمیر که این سخت منکرست
گفتا که حال منکری از شرط منکریست ۴

گفتم گر این حدیث درست ست پس چراست
کاندر وجود معنی و با خلق داوریست ۵

گفت آن وجود فعل بود کاندرو ترا
با غیر داوری ز پی فضل و برتریست ۶

آن کس که دیو بود چو آمد درین طریق
بنگر به راستی که کنون خاصه چون پریست ۷

از دست خود نهاد کله بر سر خرد
هر نکته از کلامش دینار جعفریست ۸

گفتم دل سنایی از کفر آگهست
گفت این نه از شما ز سخنهای سر سریست ۹

در حق اتحاد حقیقت به حق حق
چون تو نه‌ای حقیقت اسلام کافریست ۱۰