شماره ۲۴ - نوروز گشت و هر رگ ابری بهار را

نوروز گشت و هر رگ ابری بهار را
دست نوازشیست بسر روزگار را ۱

از بسکه داده باد صبا برگ گل بآب
هر موج گشته شاخ گلی جویبار را ۲

تا جای واکنند کنون بهر گل زدن
از سر نهند اهل غرور اعتبار را ۳

سودای داغ لاله اش از بس به سر زده است
زنجیر کرده اند ز رگ کوهسار را ۴

هر سو گل پیاده به سیلاب آب و رنگ
نبود عجب ز پای درآرد سوار را ۵

بالیده بسکه غنچه ز فیض هوا بخود
در تن نهفته چون دم زنبور خار را ۶

بسیار چیده اند بخود رنگ و بوی گل
کو بی حمیتی که برد نام یار را؟ ۷

نزدیک شد که واشودش دل ز نوبهار
واعظ ز دور دیده غم روزگار را ۸