غزل ۳۸۸ - ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی

ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی
از محنت تو نیست مرا روی رهایی ۱

معذوری اگر یاد همی نایدت از ما
زیرا که نداری خبر از درد جدایی ۲

در فرقت تو عمر عزیزم به سر آمد
بر آرزوی آنکه تو روزی به من آیی ۳

من بی‌تو همی هیچ ندانم که کجایم
ای از بر من دور ندانم که کجایی ۴

گیرم نشوی ساخته بر من ز تکبر
تا که من دلسوخته را رنج نمایی ۵

ایزد چو بدادست به خوبی همه دادت
نیکو نبود گر تو به بیداد گرایی ۶

بیداد مکن کز تو پسندیده نباشد
زیرا که تو بس خوبی چون شعر سنایی ۷