غزل ۳۹۲ - ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی

ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی
مانندهٔ یعقوب شد از درد جدایی ۱

تا چند به سوی دل عشاق چو خورشید
هر روز به رنگ دگر از پرده برآیی ۲

گاهی رخ تو سجده برد مشتی دون را
گه باز کند زلف تو دعوی خدایی ۳

با خوی تو در کوی تو از دیده روانیست
کس را بگذشتن ز سر حد گدایی ۴

در وصل تو با خوی تو از روی خرد نیست
جان را ز خم زلف تو امید رهایی ۵

بس بلعجب آسایی و وین بلعجبی بس
کاندر همه تن کس بنداند که کجایی ۶

بس نادره کرداری وین نادره‌ای بس
کان همه‌ای و همه جویان که کرایی ۷

از ما چه شوی پنهان کاندر ره توحید
ما جمله توایم ای پسر خوب و تو مایی ۸

آنجا که تویی من نتوانم که نباشم
وینجا که منم مانده تو دانم که نیایی ۹