غزل ۳۹۳ - آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی

آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی
چون تو من و من توام چند منی و تویی ۱

گلشن گلخن شود چون به ستیزه کنند
در یک خانه دو تن دعوی کدبانویی ۲

نایب عیسی شدی قبله یکی کن چنو
بر دل ترسا نگار رقم دویی و تویی ۳

صدر زمانه تویی پس چو زمانه چرا
گه همه دردی کنی گاه همه دارویی ۴

نازی در سر که چه یعنی من نیکوم
تا تو بدین سیرتی نه تو و نه نیکویی ۵

یک دم و یک رنگ باش چون گهر آفتاب
چند چو چرخ کهن هر دم رسم دویی ۶

روبه بازی مکن در صف عشاق از آنک
زشت بود پیش گرگ شیر کند آهویی ۷

با رخ تو بیهدست بلعجبی چشم تو
با کف موسی کرا دست دهد جادویی ۸

همره درد تو باد دولت بی‌دولتی
هم تک عشق تو باد نیروی بی‌نیرویی ۹

جز ز تویی تو بگو چیست که ملک تو نیست
چشم بدت دور باد چشم بد بدبویی ۱۰

لولو حسن ترا در ستد و داد عشق
به ز سنایی مباد خود بر تو لولویی ۱۱