غزل ۴۲۰ - به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی
به نزد جلالت چه شاهی چه شنگی ۱

جهان پر حدیث وصال تو بینم
زهی نارسیده به زلف تو چنگی ۲

همانا به صحرا نظر کرده‌ای تو
که صحرا ز رویت گرفتست رنگی ۳

ز عکس رخ تو به هر مرغزاری
ز دیبای چینی گشادست تنگی ۴

شگفت آهوی تو که صید تو سازد
به هر چشم زخمی دلاور پلنگی ۵

ز جعدت کمندی و شهری پیاده
جهانی سوار و ز چشمت خدنگی ۶

اگر خواهی ارواح مرغان علوی
فرود آری از شاخ طوبا به سنگی ۷

به تو کی رسد هرگز از راه گفتی
بر نار و نورت که دارد درنگی ۸

کیم من که از نوش وصل تو گویم
نپوید پی شیر روباه لنگی ۹

من آن عاشقم کز تو خشنود باشم
ز نوشی به زهری ز صلحی به جنگی ۱۰